دوباره باید شد

عجب رسمی است رسم روزگار

این رسم ماست یا رسم روزگار

عزیزان را وقتی گرامی میداریم که از میان ما بروند

ارزش زمان را وقتی درمی یابیم که ملک الموت برای قبض روح ما بیاید و حتی فرصت شهادتین نداشته باشیم.

قدر سلامتی را هنگام بیماری به یاد می آوریم

قدر آرامش و سخن سنجیده را زمانی درک میکنیم که به خاطر تند خویی و یک سخن ناسنجیده  دوستی را برای تمام عمر از دست دهیم.

زیبایی محیط  اطراف را زمانی درک میکنیم که چشمان ما قدرت بینایی را از دست دهد.

و قدر نور را در تاریکی درمی یابیم.

به لذت امنیت  هنگام آشوب و جنگ پی میبریم...

خلاصه ی کلام  این که قدر هریک از مواهب و نعمات الهی را زمانی درک میکنیم که از دستشان داده باشیم چرا...واقعا چرا اینگونه است؟؟؟...

مگر ما از قوه ی عقل و تدبیر بهره مند نیستیم؟؟؟

واقعا گاهی به عاقل بودن انسان ها شک میکنم؟!!!

چرا به عقل و تدبیر خویش رجوع نمیکنیم تا جلوی بسیاری از افسوس ها و ای کاش ها را بگیریم؟؟؟

پس برخیز هموطن و لذت مواهب الهی را وقتی که صاحب آنها هستی حس کن نه وقتی که از دستشان دادی...